Ik was voor twee maanden als vrijwilligster naar Nepal gegaan.
Dit was geregeld door een organisatie.
Voor een bedrag dat je hen betaalde had je daarvoor onderdak, eten en je mocht les geven op een school in Kathmandu.
Het hotel waar ik in terecht kwam was echter heel slecht en het eten was ook niet om over naar huis te schrijven.
Ik besloot dus om toch maar wat extra geld uit te geven en in een ander hotel te gaan.
Het enige nadeeel was nu, dat ik geen contacten meer had met andere vrijwilligers die ook in dat hotel woonden, waar ik in eerste instantie was.
En ik moest nu ook iedere keer buiten het hotel eten.
Maar het voordeel van alleen zijn is wel dat je meer kontakt hebt met andere mensen, ze spreken je eerder aan.
Op een middag was ik in de grootste boekenwinkel van Kathmandu wat aan het rondsnuffelen toen ik aan de praat raakte met een jonge vrouw die ook alleen was.
Haar naam was Danica en ze kwam uit Canada.
Ze zou maar een paar dagen in Kathmandu zijn, want ze ging een trektocht maken.
Na wat gebabbel heen en weer vroeg ik haar of ze het leuk vond om met mij te gaan eten, omdat zij alleen was en ik ook.
Natuurlijk vond ze dat leuk en we spraken af dat we elkaar in ons hotel, zij logeerde natuurlijk
“toevallig” in hetzelfde hotel, zouden ontmoeten.
Om half 8 trof ik haar bij de receptie en ze vroeg me of ik het erg vond als er nog een paar andere mensen mee zouden gaan.
Ze had ondertussen namelijk mensen gevonden die haar konden helpen met haar trektocht en deze mensen zouden mee gaan eten.
Ik had daar niets op tegen, hoe meer zielen, hoe meer vreugd.
We waren uiteindelijk met zijn vijven, Danica, Christiane (een vrouw uit Duitsland), Mike ( een Canadees) , en een andere Duitse jongeman waar ik de naam niet meer van weet.
Wat was hier nou zo bijzonder aan?
Mike.
Toen ik werd voorgesteld aan hem gebeurde er iets met me. Er was onmiddellijk een herkenning.
Ik voelde me meteen thuis en op mijn gemak bij hem.
Terwijl we aan het eten waren , vertelde ik hem dat ik het gevoel had dat ik hem kende.
Hij zei dat het wederzijds was en en dat het eerste wat hij tegen me wilde zeggen toen hij me zag was: “ Ik heb je gemist”.
En het grappige is, we haddden elkaar in dit leven nog nooit eerder ontmoet.
Mike kwam uit Toronto.
Ik was wel 5 keer in Toronto geweest en heb hem daar nooit ontmoet.
Nu zaten we allebei aan de andere kant van de wereld en kwamen we elkaar tegen.
Het bleek dat Mike mijn Tweelingziel is.
Blijkbaar was het voor ons beiden nodig om in een gebied met een hoge trilling te zijn om elkaar te herkennen.
Deze ontmoeting kwam tot stand omdat ik verhuisd was naar een ander hotel.
Was het toeval? Of ons Zieleplan?
Dit was ver weg, maar er gebeuren eigenlijk dagelijks dingen die “ toevallig “ lijken, ook dichter bij huis.
Een voorbeeld hiervan was toen ik op weg was van Amsterdam naar huis., in de trein.
Er zat een mevrouw naast me, aan de andere kant van het gangpad, die de hele tijd met haar mobiel iemand probeerde te bellen.
Ze kreeg echter iedere keer te horen dat het een verkeerd nummer was.
Erg prettig vond ze het niet en ze werd steeds verontruster en begon er met mij over te praten.
We raakten in gesprek over spirituele dingen, zij was ook een zeer spiritueel persoon ( toevallig ).
Ik vertelde haar over mijn Aura-Soma en ze raakte heel geinteresseerd.
Maar op een gegeven moment moest ze toch nog een keer proberen te bellen.
Ze zou namelijk afgehaald worden door een vriendin in Nijmegen en ze had maar één nummer dat ze kon bellen.
Ik vroeg haar waar ze heen moest en ze zei dat ze naar Nijmegen ging.
Zomaar uit het niets kwam uit mijn mond: “ Dat is een 024 nummer hè? “
En dat bracht de oplossing.
Ze checkte haar nummer en zag dat ze het kengetal had omgedraaid, ze had 042 ipv 024.
Nu kon ze haar vriendin bellen.
Is het toeval dat ik precies op dat moment bij haar in de coupé zat?
Ik reisde voor het eerst een keer 1ste klas, doe ik anders nooit.
En daar kwam deze vrouw bij mij in de coupe zitten.
Ze was ontzettend dankbaar en vond het een wonder dat ik bij haar in de coupé zat en haar op deze manier had geholpen.
Ze kwam er maar niet over uitgepraat, was echt prachtig om te zien hoe blij ze was.
Dit kan alleen maar te maken hebben met Synchroniciteit, of voor mij ook wel Zieleplan.
Je ziel en je hogere zelf brengen deze situaties naar je toe, althans dat is wat ik voel.
Deze twee voorbeelden zijn maar een fractie van alle “ toevallige “ ontmoetingen of gedachten die er zijn.
Vaak bel ik iemand of wordt ik gebeld op hetzelfde moment dat die persoon ook met mij bezig is in gedachten.
Of ik denk iets en een ander begint er over te praten.
Ik vind het prachtig dat dit soort dingen gebeuren, voor mij is het geen toeval.
Voor mij voelt het als Zieleplan..
En het mag van mij nog heel vaak gebeuren en ik zal het steeds meer herkennen.
Dus mensen, luister goed naar jezelf, kijk goed om je heen, houdt je oren en ogen open en herken het moment van synchronisitieit. Maak er gebruik van.
Start Schrijven is een Banner StartPagina met
veel linken op het gebied van schrijven, dichten, verhalen, gedichten, proza,
poëzie, columns, spiritueel, recenties, artikelen en verder alles wat
met schrijven en schrijfkunst te maken heeft.
