Een enkel vlammetje werpt zijn flakkerende schijnsel op het nog onbeschreven stuk perkament. Peinzend kijkt hij hoe de kaars langzaam korter wordt. Dan brengt hij aarzelend zijn ganzenveer naar de inktpot. Hoe begin je nu een brief, de eerste die jij zult schrijven, en waarvan je zeker weet dat het de laatste is? En dan een brief, aan mensen die van je houden, maar die jij haat? Nou ja, hij haat ze niet altijd, dat niet, maar hoe meer hij ze lief kreeg, hoe feller de haat soms op kon laaien. En nu deze afscheidsbrief, voor zijn familie en bruid. Omdat hij iets achter wil laten bij vertrek, de wereld moet zich hem herinneren. Maar hoe? Wat voor woorden passen nu bij zijn grootse ideeën? Omdat hij toch niet direct iets weet te bedenken, laat hij zijn gedachten een aantal jaren terug gaan.
Hij was veertien en, als enig kind, verwend. Hij had een vrolijk karakter, maar die dag was hij kwaad; hij had zijn zin niet gekregen. Waarover het ging weet hij niet eens meer, een onbenulligheid. Beledigd was hij het bos in gelopen, en ging zich zielig zitten voelen onder een boom.
Toen hij enorm veel medelijden met zichzelf had, hoorde hij dat hij gegroet werd. Verstoord keek hij op, maar toen hij zag wie het was, glimlachte hij en groette terug. Brechtje, het rare kruidenvrouwtje. Een verstotene, iemand aan wie iedereen een hekel had, net als aan hem nu. En, omdat het verboden was contact met haar te hebben omdat ze met de duivel zou heulen, knoopte hij een gesprek met haar aan. Een beetje verbaasd dat hem niks ernstigs overkwam, begon hij haar steeds interessanter te vinden.
Ze vertelde merkwaardige dingen, over planten, gesprekken tussen dieren, en over god. Hij was gewoonweg stomverbaasd toen ze over haar goed begon zij had een eigen god, een heel andere dan die van de paus, priesters en iedereen. Hij heette Die-en-Die en zat in de boom. Je kon hem zien, doordat de takken bewogen. Dat vond hij een leuk idee. Maar Brechtje vertelde meer. Hij zat niet alleen in die boom, maar ook in andere, en in de grond, in de wolken, in haar. Overal in, behalve in gebouwen. Daarom sliep ze ook het liefst buiten. En daarom moest je ook altijd voorzichtig zijn. Als je op de grond stampt, bijvoorbeeld, doe je dat op Die-en-Die. Ze vertelde nog veel meer waarvan hij nooit gehoord had, en hij snapte niet wat iedereen altijd over haar en de duivel zei. Toen het begon te schemeren verliet hij haar, onder de indruk, en met de belofte haar nog eens op te zoeken.
De daarop volgende dagen voelde hij zich uit elkaar getrokken worden, en nu weet hij wat die bewuste dag was. Een Mijlpaal, een Kruispunt; en hij wilde alle wegen wel inslaan. Die ene ontmoeting bracht hem aan het nadenken, het woord 'vanzelfsprekend' werd waardeloos. Hij ging een weg in, die hij alleen moest gaan, niemand ging mee. De zekerheid van kerk verviel. De veiligheid van familie en dorp bestond voor hem niet meer. Verwonderd keek hij nu naar de mensen. Het was zo raar, iedereen was zeker van iets, terwijl hij zeker wist dat 'iets' niet klopte. Wantrouwen en wanhoop verdreven zijn vrolijkheid.
Men ging ook hem mijden, en eigenlijk toch alleen omdat hij gewoon nadacht. Hij werd eenzaam, bijna verbitterd, maar bedacht zich. Hij besloot een masker op te zetten, en was al snel een geliefd, en een graag gezien persoon. Toen was hij helemaal zeker van de kromheid van de wereld.
Op zijn achttiende werd hij voorgesteld aan zijn toekomstige bruid, een dom wicht dat hem aanbad, en rijk was. Hij schikte zich, en zette nu een glimlachend, gelukkig uitziend masker op. Dat masker liet hij zitten tot vandaag. Vandaag gaat hij z'n besluit alle maskers weg te gooien ten uitvoer brengen. Maar de echte persoon bestaat niet meer. Die is onder het masker weggerot door teleurstelling, woede en achterdocht. Het geeft niet, hij zou toch te moe zijn om met een echt gezicht opnieuw te beginnen.
Geërgerd tikt hij op tafel. Nu heeft hij nog steeds niks geschreven. En middernacht, het moment waarop hij zijn leven terug wil geven, nadert snel. Dan zet hij zijn veer maar op papier, en inkt schrijft de mysterieuze woorden. De woorden waar hij beroemd en heilig door zal worden.
Niet geheel tevreden, maar opgelucht dat zijn laatste opdracht voltooid is, verlaat hij zijn plaats, en loopt de kille avondlucht in. De hele wereld lijkt te slapen, en bijna opgewekt loopt hij nu door de volmaakt stille duisternis. Al snel bereikt hij de bestemde plaats. Daar aangekomen draait hij, rustig om zich heen kijkend, drie keer om zijn as. Na dit laatste afscheid van zijn gehate wereld, laat hij zijn blik over de sterren dwalen. Dan breidt hij zijn armen uit, en met een glimlach in de verten lost hij op.
Start Schrijven is een Banner StartPagina met
veel linken op het gebied van schrijven, dichten, verhalen, gedichten, proza,
poëzie, columns, spiritueel, recenties, artikelen en verder alles wat
met schrijven en schrijfkunst te maken heeft.
