Van heel ver kwam ik, niet meer wetend, niet meer voelend en ten slotte ook niet meer denkend. Strompelend zelfs over het kleinste steentje.
Ik was weer in slaap gevallen, maar nu alweer enige seconden lang wakker; zo scheen het. Een mistig geluid gleed over mij heen. Fladderen van vele vleugels, de wind die af en aan suisde en me deed verkillen.
Waar was ik en waar ben ik nu? Een boek lag voor me op het strand, ietwat verfrommeld en de band versleten van het lezen. De wind deed het open waaien en plots herkende ik een passage of beter een korte zin, die de speling van het lot deden wegwaaien.
""Terug in de toekomst is hetzelfde als de toekomst in het verleden"".
Welke vibraties deden deze woorden mijn hersencellen weet tot leven wekken. Rillingen doorvoeren mijn lichaam en lieten mij wakker schudden ook al sliep ik niet meer. Ik keek om mij heen en de zonnewinden speelden met de mistslierten en voerden een magisch dansfestijn uit. Twee zonnen kwamen tegelijkertijd op, vuurrood en leken elkaar aan te kijken alsof ze elkaar herkenden.
Ineens kwam mij het aloude mythische verhaal voor de geest van twee ridders te paard, die voortsnelden langs de standen van een eiland. Altijd maar doorrennend, onvermoeid en innerlijk op zoek naar de horizon, waar ze nooit te recht kwamen. Tot een felle wind vanuit zee hen deden opschrikken en hun paarden lieten wenden. Ze reden op topsnelheid van de zee weg en naderde steeds dichter de horizon, die steeds hoger voor hen opdoemden.
Op de top van hun kunnen weigerden hun paarden nog verder te rennen en hier op de top van de berg, zagen de twee ridders het meest verbazende schouwspel. Ze overschouwden het zonnespel en voelden zich één worden met de horizon. Want zo als deze weide horizon om hen heen stond als een cirkel om hen heen lag te schitteren, er was éénheid gekomen en de vloed van de golven overspoelden hun gevoelens en lang was de betovering van deze aanblik.
Hier op deze berg, in het centrum van het eiland Eichilos, bouwden zij een huis, een klooster of tempel zoals je wilt ter ere van deze eeuwigdurende levensstroom. Het water glinsterend opspattend op het helderwitte zand.
Het strand zelf heeft geen naam, want hier is alles en niets gelijk aan elkaar zoals iedere zandkorrel in de branding wordt meegenomen, ver weg, en een ander nog mooier exemplaar wordt teruggegeven.
Maar de duinen, waar de zoete wervelwinden met deze glinstering speelt, kregen een eigen naam. De Charnisonische Duinen werden ze genoemd; God mag weten waarom ze zo genoemd worden, want de naam is in het zand geschreven en alleen mensen met een speciale gave konden ze lezen.
En de ""tempel van Eichilos"" werd omgeven door zeven tuinen. Ieder stuk grond met zorg bewerkt en de eigenschappen van de grond, de aarde zelf lieten zeven verschillende tuinen groeien, ieder met een eigen smaak en geur, maar alles fris en altijd bloeiend.
Hier op het strand lag Kivar, aangespoeld door het leven gevende water rondom het eiland Eichilos. Van ver kwam hij en zijn geest werd helder en de warme glinstering van het zachte zand deden zijn bewustzijn opwellen en zijn ogen openen. Nu zag hij werkelijk wat hij zo even in gedachten ook zag. Hij hoorde het zachte zand door zijn haren fladderen en zijn ogen traanden van het fijne stof en van ontroering.
Dus hier zit ik', dacht Kivar. Hij stond behoedzaam op en pakte het boek; zijn enigste, maar ook kostbaarste bezit en keek om zich heen, fier en tegelijkertijd pathetisch aanschouwden zijn ogen de tempel, zijn daken reflecteerden de eindeloze tijd van de twee zonnen en een zoete geur kwam op de wind aanstromen alsof deze de wachters waren van deze tempel.
Start Schrijven is een Banner StartPagina met
veel linken op het gebied van schrijven, dichten, verhalen, gedichten, proza,
poëzie, columns, spiritueel, recenties, artikelen en verder alles wat
met schrijven en schrijfkunst te maken heeft.
